میدونید امروز چه روزیه؟

امروز ۷/۴/۱۳۸۷

روز کنکور تجربی

منم سال دیگه همچین روز و ساعتی توی جلسه کنکور دارم تست میزنم.

باید برم.

اما مثل دفعه های قبلی زود نمیام.

میرم تا یک سال دیگه.

دلم برای همتون تنگ میشه.برای نظراتتون، برای اومدن و نظر ندادنتون برای همه چیز 

برام دعا کنید حتماً دعا کنید.خیلی به دعا نیاز دارم.

اگه عمری بود سال دیگه بازم میام.بازم میام و همتون رو به ضیافت دست نوشته های غریبی تنها در غربت مهمون میکنم.

همتون رو دوست دارم.

خدا نگهدارتون.یا علی(ع)

      سایه ها میدانند که چه تابستانی است

سایه هایی بی لک

                    گوشه ای روشن و پاک

                                            کودکان احساس، جای بازی اینجاست

زندگی خالی نیست

       مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست

آری

تا شقایق هست  زندگی باید کرد.

                                                                         « سهراب سپهری»

پی نوشت: در مورد این شقایق که آخر شعر اومده.این اسمِ کسی نیست.منظورش(سهراب سپهری) از این شقایق عشق هست(البته  به نظر من).

اینو گفتم اگه کسی از بازدید کنندگان اسمش شقایق هست ، جو گیر نشه. من این شعر رو فقط به خاطر شروع تابستون نوشتم.منظورم هم با کسی نبود.

شبی در اوج رویا ها،  زچشمان تو گذر کـــــــــــــــــــــــــــــــــــــردم

شبی تنها، شبی بی کس، شبی خلوت به اعماق نگاهت ، من سفر کــردم

شبی سردو غم انگیز ، به اوج  خستگی ها، من سفر کـــــــــــــــــردم

شبی مسکوت و بی همدم به امید نگاه تو ، گریه کــــــــــــــــــــــــــردم

شبی در اوج تنهایی به چشمان تو سوگند، گریه کــــــــــــــــــــــــردم

شبی در اوج دلتنگی دلِ پر رمز و رازم را به چشمانت ، هدیه کردم

شبی با یاد عشق تو ز شب تا به سحر ، من گریه کـــــــــــــــــــــــــردم

شبی در کنج خلوت ، تمام هستی ام را زیر و رو کــــــــــــــــــــــردم

برای هدیه ی میلادعشقم، من، این جمله ها را هدیه کـــــــــــــــردم

    .:: تقدیم به تو که با بودنت زمستان زمانه بهاریست برتر از جنت ::.

توی اتوبوس خط واحد نشسته بودم، به ایستگاه رسیدیم.در باز شد و مردی نابینا وارد شد.من که روی اولین صندلی نشسته بودم و کنارم هم کسی نبود، راهنماییش کردم که بیاد و کنارم بشینه.اون هم نشست. دو، سه تا ایستگاه که گذشت سر صحبت رو باز کردم(خیلی دوست داشتم بدونم چه حالی داره)

گفتم: خوش به حالت!

گفت : با منی؟

گفتم: آره، خوش به حالت!

گفت: چرا؟

گفتم: خوب چون نابینایی و نمی بینی!

از قیافش معلوم بود که تعجب کرده!

گفت: چرا اینو می گی؟ مگه  تو که می بینی پشیمونی؟ دیدن چیزه خوبیه!

گفتم: این دنیایی که من می بینم دیدن نداره. این همه فقر، این همه  بی حجابی، این همه بی عفتی، این همه جوان که سر کوچه ها الاف و بیکار می گردند، این همه زشتی و پلیدی، این همه...

حرفم رو قطع کرد و گفت: تا حالا به نعمت های زیبای خدا نگه کردی؟ دشت، صحرا، کوه، جنگل و ... اینها خیلی قشنگ هستن.تو میتونی چشمت رو به روی بدی ها و پلیدی ها ببندی و فقط خوبی های این دنیا رو ببینی.

یه کم که فکر کردم، دیدم درست میگه.هرچند این پلیدی ها جزئی از زندگی ما شده اما میشه چشم رو به روش بست .(سهراب راست گفته که: چشمها را باید شست ، جور دیگر باید دید)

به عنوان آخرین سوال ازش پرسیدم: آرزوت چیه؟

گفت: دیدن روی گل پدر و مادرم.

توضیح: داستان واقعی نبود و فقط ساخته ی ذهن من بود.

اما بعدش میگم خوب اگه الان دوستش نداشتم معلوم نبود به چند نفر دیگه فکر میکردم. معلوم نبود توی این قلبی که خیلی ها خواستن خودشونو توش جا بدن اما یاد اون و خاطره هاش نگذاشته که وارد بشن چند نفر به جای اون بودن.

پس همون بهتر که دوستش دارم. به درد دوریش هم می ارزه.

یادمان باشد که خطایی نکنیم

                           گر شکستیم صدایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

                          طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

شبهای بلند بی عبادت چه کنم؟

طبعم به گناه کرده عادت چه کنم؟

گویند کریمیست گنه میبخشد

گیریم ببخشد از خجالت چه کنم؟

از همون لحظه ی اول مشکل بوده و مطمئنم تا لحظه ی آخرش هم مشکل هست.

اما من هنوز سر جای خودم باقی هستم. شدم مثل یه درخت که توی این زمین پر از چرک و کثافت ریشهایی به بلندای یک عمر داره.

درسته که میگن "بر لب جوی نشین و گذر عمر ببین" اما نه دیگه تا آخر عمر پای اون جوی بشینی.

از شما دوست های عزیز که این مطلب رو خوندید میخوام که یه راه بهم نشون بدید که من هم حرکت کنم. البته رو به جلو، رو به سعادت، رو به خدا...

بلند تر سلام کردم، دوباره جوابی نرسید.

داد زدم گفتم: سلام. باز هم ...

 نه انگار تو دیگه اونی که من میشناختم نبودی.از کنارم رد شدی، بدون این که مثل قبلاً  توی چشمام نگاه کنی. بی هیچ توجهی، بی هیچ ...

ازت پرسیدم مگه دوستم نداری؟ سرت رو به نشونه ی <نه> تکون دادی.

یه لحظه انگار مثل عروسک خیمه شب بازیی شده بودم که تمام بند هاش رو بریده باشن.توان انجام هیچ حرکتی رو نداشتم. تو رفتی و داشتی از من دور میشدی، از من که یه عمر...

بالاخره تصمیمم رو گرفتم و اون تیغی رو که چند وقت بود توی جیبم گذاشته بودم رو در آوردم( آخه پیش بینی همچین لحظه ای سخت نبود.) تو دیگه از من دور شده بودی.

شروع کردم به کشیدن...

با یه آخ کوچولو خون مثل فواره از دستم بیرون می زد.

با آخرین توانی که توی بدنم مونده بود سرم رو به سمت تو برگردوندم. دیدم داری از دور دست تکون میدی و با خنده میگی شوخی کردم.

توی خیابون داشتم راه می رفتم.سرشار از غرور و خود پسندی و ... که یه نفر رد شد و همین جوری بهم گفت: چقدر زشتی. رفتم و توی آینه برای اولین بار با دقت به خودم نگاه کردم دیدم آره اون راست میگه من خیلی زشتم.

رفتم و به مادرم  گفتم: مردم میگن من زشتم.خوب راست هم میگن. اما من احساس میکنم که تو منو دوست داری، درسته؟

گفت: آره، درسته، من خیلی دوستت دارم.

گفتم: آخه من خیلی زشتم.

گفت: هرچی که میخوای باش تو مال منی.

نکته: این داستان یک مثال بود، تا بفهمی که هرچقدر هم بد باشی خدا دوستت داره.چون تو مال خدا هستی.

تقدیم به پیشگاه مقدس امام زمان(عج)

ای تمام آرزویم، غم تو شد آبرویم

آقا درد دل زیاده از کجا برات بگویم؟

ای همای آسمونی تویی اوج مهربونی

من به دنبال تو هستم که شاید بدی نشونی

من با تو ترانه ساختم، ندیده دل به تو باختم

تورو بعضی وقتا دیدم اما افسوس نشناختم

ای گل باغ و بهارم، ای همه دارو ندارم

آرزومه وقته مردن سر رو شونه هات بزارم

دیگه بسه این جدایی، کی میشه آقا بیایی؟

با نوای دل می خونم، یوسف زهرا کجایی؟

عاشقی بی کس و کارم، غم ندارم تو رو دارم

باشه منتظر می مونم تا بیای سر مزارم

تویی آرزوی زهرا شبنم وضوی زهرا

بیا آقا، بسه دوری مهرم بازوی زهرا

آقا جون بزار ببینم چون که من فقط شنیدم

دیکه خسته شدم ،از بس عکس جمکران خریدم

التماس دعا . . .

                                           که هر چه دیده بیند دل کند یاد

نکته:این مطلب رو فقط به عنوان یه قصه نخوانید بلکه به عنوان یه حقیقت بخوانید که اینجوری باز سازی شده است.

نا خدای تنها و كشتی!!!

یه گوشه نشسته بودم و توی فکربودم، که اومد و کنار من نشست.

گفت: چی شده؟ نکنه کشتی هات غرق شده؟

گفتم: تا حالا فکر می کردم کشتی دارم، البته یکی داشتم!

گفت: خوب حالا کجاست؟

گفتم:  نمی دونم!

گفت: یعنی چی که نمیدونی؟ مگه کشتی تو نیست؟

گفتم: کشتی من بود!!!

گفت: ماجرا رو از اول برام تعریف کن.

من هم که دنبال یه گوش بودم تا براش درد دل کنم، سفره ی دلم رو براش باز کردم.

من یه کشتی داشتم که وسط دریا بود، اما اونقدر دور نبود، می تونستم ببینمش. هر وقت کنار ساحل می رفتم، براش دست تکون می دادم، اون هم یه بوق بلند می زد.(یعنی سلام عشق من)

اما ما یه مشکل داشتیم، اون که نمی تونست بیاد کنار ساحل، چون به گل می نشست. من هم که شنا کردن بلد نبودم، می ترسیدم که برم پیش اون، و همیشه از کنار ساحل به اون نگاه می کردم.

یه روز دلم رو زدم به دریا، در حال که از عشق اون سرمست بودم، شنا کنان به سمت کشتی رفتم. تا نزدیکی اون رفته بودم که دیدم یه نفر دیگه با یه قایق تندرو، به کشتی نزدیک می شد.

به کشتی گفتم: اون دیگه کیه؟

گفت: اون ناخدای جدید منه!!!

گفتم مگه قرار نبود من ناخدای تو باشم؟

اما کشتی که صدای کشتی های دیگه ای رو که به من نزدیک تر از اون بودند رو شنیده بود، و فکر می کرد که من تا حالا حتماً، ناخدای یکی از اون کشتی ها شدم، به من اعتنایی نکرد.( میگن یه ناخدای خوب اونه که با کشتی خودش، غرق بشه. اما به نظر من از اون خوب تر اونه که وقتی می بینه یه ناخدای بهتر از اون داره برای کشتی اش میاد، به اون اجازه بده تا کشتی رو هدایت کنه. من هم همین کارو کردم.)

اون موقع من موندم وسط دریا، حالا دیگه نه کشتی داشتم و نه نای شنا کردن تا ساحل(آخه امیدم رو از دست داده بودم) پس همون جا موندم و خودم رو سپردم به دریا.

کشتی که غرق شدن من رو دیده بود تازه فهمیده بود که من ناخدای هیچ کشتی دیگه ای نبودم.

                                      رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد.